Lucy's Hypnotic Whispers
Ποίηση, υπόκωφοι ψίθυροι, ρυθμικές αναλαμπές του νου...
Μέσα στις πέτρες, στ'ανθογυάλια,
στα μαζούτ και στις έρημες κοιλάδες
σπέρνω τα χνάρια της αντανακλαστικής μου
παρουσίας, κυμματίζοντας ονειρική εκδίκηση.
Μαστίζει ο θάνατος τις μαύρες πεδιάδες μας,
Το χάσιμο του φεγγαριού.
Μεσ' τα νερά αντανάκλαση μ' ατσάλινη θωριά,
σε διαθλάσεις αέναες, ποτάμι που κυλάει
κι αργανασαίνει μεσ' το αχνό μουρμούρισμά σου.
Άγνοια
Ξύπνησα στη σιωπή
κι έψαξα για τον εαυτό μου.
Κοίταξα τα χέρια μου
και τα είδα πελώρια.